Max Bielschowsky
Biografia
Max Bielschowsky urodził się 19 lutego 1869 we Wrocławiu, w rodzinie kupieckiej. Studiował na Śląskim Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Breslau oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, gdzie uzyskał tytuł doktora medycyny summa cum laude w 1893 roku.
Od dzieciństwa interesował się mózgiem. Po studiach współpracował z Ludwigiem Edingerem w Senckenberg Pathologisches Institut we Frankfurcie nad Menem. Carl Weigert zapoznał go z technikami barwienia preparatów neuropatologicznych. Między 1896 a 1904 Bielschowsky był asystentem psychiatrii Emmanuela Mendla w berlińskim laboratorium i publikował pierwsze, wysoko oceniane prace naukowe. Należał do Berlińskiego Towarzystwa Psychiatrii i Chorób Nerwowych.
W 1904 rozpoczął pracę razem z Oskarem Vogtem w Neurobiologisches Universitäts-Laboratorium w Berlinie, gdzie spędził kolejne 30 lat. Od 1925 działał w Instytucie Badań nad Mózgiem w Kaiser Wilhelm-Gesellschaft, a w 1931 Instytut został przeniesiony do Berlin–Buch. W 1929 obchodził sześćdziesiąte urodziny – ukazał się specjalny zeszyt Journal für Psychologie und Neurologie z jego pracami. Bielschowsky prowadził także praktykę lekarską, a mieszkał przy Kurfürstenstrasse 99a.
Z powodu nieporozumień z Vogtem w 1933 zrezygnował z pracy w Instytucie. Rozpoczął pracę w Amsterdamie i Utrechtcie, następnie w Madrycie w Instytucie Cajal. W 1936 wrócił do Berlina, jednak miał zakaz pracy. W czerwcu tego roku doznał udaru mózgu. Od 1932 był honorowym członkiem Amerykańskiego Towarzystwa Neurologicznego. Tuż przed wybuchem wojny przeniósł się do Londynu z żoną Else i synem Paulem, gdzie pracował w laboratorium Greena w Sheffield. Zmarł w 1940 po kolejnym udarze; pochowano go na cmentarzu żydowskim w Golders Green.
Jego dorobek obejmuje ponad 180 prac z neuropatologii; zajmował się m.in. stwardnieniem guzowatym, chorobą Parkinsona, pląsawicą Huntingtona i dystrofią miotoniczną. Był autorem licznych podręcznikowych rozdziałów i opracował metody histologiczne, w tym słynną metodę srebrzenia włókien nerwowych (metoda Bielschowsky’ego).
W 1924 wraz ze Stanleyem Cobbem opracował metodę barwienia przyżyciowego; w 1927 z Rosem opisali metody barwienia w korze mózgowej. Jego prace ukształtowały nowoczesną neuropatologię i histologię mózgu.