Dietrich Bonhoeffer
Biografia
Dietrich Bonhoeffer urodził się 4 lutego 1906 we Wrocławiu w rodzinie mieszczańskiej. Jego ojcem był psychiatra Karl Bonhoeffer. W wieku 17 lat podjął studia teologiczne w Tybindze, kontynuował je w Berlinie. Po obronie doktoratu w 1927 roku (Sanctorum Communio) i habilitacji w 1930 roku z teologii systematycznej (Akt i bycie) zaczął wykładać na uniwersytecie berlińskim.
W 1930 wyjechał na roczne stypendium DAAD do Union Theological Seminary w Nowym Jorku, gdzie zetknął się z amerykańską kulturą i życiem religijnym Afroamerykanów. W latach 1933–1935 pełnił posługę pastora w Londynie, a po powrocie do nazistowskich Niemiec zaangażował się w Kościół Wyznaniowy i ekumenizm, sprzeciwiając się nazistowskiej ideologii.
W 1935–1940 utworzył seminarium kaznodziejskie w Zingst i w Finkenwalde, które stało się ośrodkiem opozycji i formacji duchowieństwa. W 1938 napisał Życie wspólne; a w latach 1939–1940 prowadził działalność ekumeniczną w Anglii i Ameryce, wracając do Berlina z zakazem publicznych wystąpień w 1940 roku. Od tej pory pozostawał w ruchu oporu, utrzymując kontakty z wywiadem i Kościołami zagranicznymi, a jego prace i notatki spisywane w więzieniu ukazały się po wojnie w Widerstand und Ergebung.
Po nieudanym zamachu na Hitlera w 1944 został aresztowany; przeniesiony do więzienia Gestapo; 8 października 1944 został przeniesiony do więzienia Gestapo przy Prinz-Albrecht-Strasse. 9 kwietnia 1945 został stracony na szubienicy w obozie Flossenbürg po rozkazie Hitlera.
Jego myśl teologiczna, chrystocentryzm i koncepcja „bezreligijnego chrystianizmu” wywarły istotny wpływ na powojenną teologię w Wielkiej Brytanii i Ameryce, a także na polskich intelektualistów i działaczy opozycji, takich jak Stanisław Barańczak czy Jacek Kuroń, oraz na twórczość Tadeusza Różewicza.