Bertha Badt-Strauss

Bertha Badt-Strauss urodziła się 7 grudnia 1885 we Wrocławiu jako córka filologa Benno Badta i nauczycielki Marthy z Guttmanów. Studiowała literaturę i filozofię we Wrocławiu, Berlinie i Monachium, była jedną z pierwszych kobiet w Niemczech, które uzyskały tytuł doktora na podstawie rozprawy Annette von Droste-Hülshoff, ihre dichterische Entwicklung und ihr Verhältnis zur englischen Literatur.

Od 1913 mieszkała w Berlinie ze mężem Bruno Straussem, pedagogiem. W 1921 urodziła syna Albrechta. Wkrótce zachorowała na stwardnienie rozsiane. Była syjonistką, zwolenniczką haskalii, aktywną członkinią społeczności żydowskiej w Berlinie. Pisała artykuły do gazet żydowskich (np. „Jüdische Rundschau”, „Der Jude”, „Israelitische Familienblatt”, „Blätter des Jüdischen Frauenbundes” i „Der Morgen”). Współtworzyła dwie żydowskie encyklopedie: Encyclopaedia Judaica i Jüdisches Lexikon.

Była tłumaczką dzieł Annette von Droste-Hülshoff, Achima von Arnima, Mosesa Mendelssohna, Fanny Lewald, Hermanna Cohena, Raheli Varnhagen, Heinricha Heinego, Süßkinda von Trimberga, Profiata Durana i Leona z Modeny. Napisała biografię Elise Reimarus, ale nie została ona opublikowana. Ukazały się natomiast jej opowiadania, powieść i zbiorowa biografia żydowskich kobiet. W „Jischuw” zachęcała kobiety do aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym. Napisała ponad 600 tekstów, interpretując cele żydowskiej Haskali.

Uczestniczyła w ruchu kobiecym w Niemczech. Pisała o niemieckiej literaturze, publikowała w niemieckich czasopismach. W 1939 wyemigrowała z nazistowskich Niemiec do Stanów Zjednoczonych, osiedlając się w Shreveport w Luizjanie. Jej mąż Bruno Straussem był profesorem w Centenary College of Louisiana. Publikowała w różnych żydowsko-amerykańskich czasopismach („Aufbau”, „The Jewish Way”, „The Menorah Journal”, „The Reconstructionist”, „The National Jewish Monthly”, „Hadassah Newsletter and Women's League Outlook”).