Kornelius Burgund

Kornelius Burgund urodził się w 1771 roku we Wrocławiu. W 1791 roku wstąpił do zakonu norbertanów opartego na regule św. Augustyna z Hippony. W 1795 przyjął święcenia kapłańskie. Po opuszczeniu zakonu w 1801 roku rozpoczął studia pedagogiczne w Berlinie, a następnie podróżował po Europie, zapoznając się z systemami nauczania w gimnazjach na Śląsku, w Saksonii i Marchii.

W 1804 roku został dyrektorem seminarium nauczycielskiego w Łowiczu. Jako rektor przedstawiał koncepcję szkoły niedzielnej i określił jej przeznaczenie oraz ramy zajęć, m.in. godziny poranne 4:00, 5:00 i zajęcia do 21:00, planując ok. 6–8 godzin lekcji, trzy godziny pracy własnej, zajęcia w ogrodzie, szkolkę wzorową, posiłki oraz czas na higienę.

Był autorem projektów i memoriałów dotyczących organizacji szkolnictwa elementarnego oraz zawodowego w Księstwie Warszawskim. W kolejnych latach w wystąpieniu do Izby Edukacyjnej opowiadał się za edukacją dziewcząt w miastach i zakładał, że koedukacja nie prowadzi do moralnego zepsucia.

Po przeniesieniu przez władze pruskie do Braniewa zorganizował Braniewski oddział Tugendbund (Związek Cnoty). Po rozpadzie tego związku na skutek napoleońskiego nacisku został współzałożycielem i pierwszym dyrektorem Seminarium Nauczycielskiego w Braniewie, otwarte 2 lipca 1811 roku. Mimo katolickiego charakteru szkoły starał się wcielać idee Tugendbund.

Był również twórcą i redaktorem pierwszej gazety warmińskiej Braunsberger Wochenblatt, która ukazała się 1 czerwca 1809 roku i przetrwała dwa lata.

Kornelius Burgund zmarł w Braniewie w wieku 54 lat. Pochówek na cmentarzu kościelnym został odmówiony, gdyż po opuszczeniu życia zakonnego wstąpił w związek małżeński. Proces o toczył się przed proboszczem kościoła św. Katarzyny; zakończył go wyrok na korzyść proboszcza, co świadczyło o niezależności sądu od rządu pruskiego.