Jan Fryderyk Karol Bernhard
Biografia
Jan Fryderyk Karol Bernhard (1776–1837) był polskim inżynierem geodetą i urbanistą o niemieckim pochodzeniu, pracującym głównie w Królestwie Polskim. Urodził się w Wrocławiu w mieszczańskiej rodzinie i w młodych latach ukończył Gimnazjum św. Elżbiety oraz Kolegium Artyleryjskie we Wrocławiu. Po zakończeniu nauki służył w wojsku pruskim (1792) i pracował jako inżynier budownictwa, aż do przeniesienia do Piotrkowa Trybunalskiego w 1800 roku.
W 1807 władze francuskie powierzyły mu utrzymanie dróg i mostów w departamencie kaliskim, a następnie Bernhard wrócił do prac geodezyjnych. W latach 1810–1811 prowadził regulację traktów na zlecenie Księstwa Warszawskiego i opracował opis Prosny. Podczas inwazji na Rosję pracował na rzecz armii francuskiej, a potem rosyjskiej. Po wojnie zajmował się opisem wytyczanej granicy polsko-pruskiej.
17 czerwca 1817 roku został inżynierem wojewódzkim, nominację odebrał 26 stycznia 1819. Był odpowiedzialny za wytyczenie traktu od granicy województwa kaliskiego przez Koło, Kalisz, Biskupice i Konin do granic, oraz traktu z Konstantynowa przez Pabianice, Szadek, Zduńską Wolę i Sieradz do Kalisza.
W latach 1818–1823 pracował w Częstochowie, gdzie wytyczył nową centralną ulicę (obecnie Aleje Najświętszej Maryi Panny) oraz wykonał plan kartograficzny Starej Częstochowy (1823). Następnie osiadł w Kaliszu, gdzie w 1825 roku opracował plan miasta, będący jednym z podstawowych źródeł analiz przekształceń urbanistycznych w pierwszej połowie XIX wieku.
Podczas Powstania Listopadowego pozostawał bierny. Do 1836 roku pracował jako inżynier wojewódzki, po czym przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1837 roku i został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Kaliszu.