Heinrich Albertz
Biografia
Heinrich Albertz (ur. 22 stycznia 1915 we Wrocławiu) był niemieckim księdzem, teologiem i politykiem SPD, burmistrzem Berlina Zachodniego w latach 1966–1967.
Studiował teologię w Breslau, Halle i Berlinie. Jako student związał się z Kościołem Wyznającym, uznawanym przez nazistów za organizację nielegalną, i jeździł jako kurier w sprawach kościoła do Holandii i Danii. Następnie pracował jako nauczyciel prywatny i pastor, był kilkakrotnie aresztowany, a ostatecznie dobrowolnie wstąpił do Wehrmachtu. Publicznie popierał pastora Martina Niemöllera i działacza antynazistowskiego, co doprowadziło go do więzienia w Glatz.
Od 1946 roku był członkiem SPD i pełnił funkcję ministra w rządzie Dolnej Saksonii (1948–1955). W 1950 roku został wybrany do prezydium SPD. W latach 1950–1965 przewodniczył stowarzyszeniu opieki społecznej nad robotnikami, Arbeiterwohlfahrt (AWO).
Od 1961 roku był ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Willi Brandta w Berlinie Zachodnim, a w 1966 objął to stanowisko po nim. 26 września 1967 r. zrezygnował ze stanowiska po tym, jak Benno Ohnesorg, 28-letni student niemieckiej literatury protestujący przeciwko wizycie szacha Iranu, został zastrzelony przez policjanta, co zapoczątkowało protesty studenckie w Niemczech 1967–1968.
W latach 1970–1979 pracował jako pastor w Berlinie. 27 czerwca 1975 r. ruch 2 czerwca doprowadził do porwania szefa berlińskiej CDU Petera Lorenza; Albertz dobrowolnie oddał się w ręce terrorystów w zamian za uwolnienie Lorenza i poleciał z nimi do Ludowo-Demokratycznej Republiki Jemenu.
Albertz zmarł 18 maja 1993 roku w Bremie.