Czesław Feliks Borowczyk
Biografia
Od 1973 pracował jako monter maszyn elektrycznych w Dolnośląskich Zakładach Wytwórczych Maszyn Elektrycznych Dolmel we Wrocławiu.
W okresie 1980–1981 był wiceprzewodniczącym Komisji Rewizyjnej związku w zakładzie. W grudniu 1981 brał udział w strajku okupacyjnym. Internowany od 15 maja do 3 lipca 1982 w ośrodku w Grodkowie. Organizator i przewodniczący Tajnej Komisji Zakładowej NSZZ Solidarność w Dolmelu. Aresztowany 10 lutego 1984 na cztery miesiące bez wyroku. Uchylenie aresztu nastąpiło 2 sierpnia 1984 w wyniku amnestii. W tym czasie zwolniony z pracy w Dolmelu. Od 1986 był jawnym przedstawicielem Tajnej Komisji Zakładowej Dolmelu występujący w imieniu załogi.
W 1987 był jednym z założycieli Polskiej Partii Socjalistycznej. Członek Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. Później członek Rady Naczelnej PPS-Rewolucja Demokratyczna. Wielokrotnie zatrzymywany i karany przez kolegium. Współpracownik pism „Nowa Lewica” i „Nasz Przegląd”. Znalazł się na liście osób, które nie powinny uczestniczyć w rozmowach Okrągłego Stołu.
Aresztowany 5 maja 1988 wraz z Józefem Piniorem, Jolantą Skibą i Aleksandrą Saratą, za próbę organizowania strajku w Dolmelu. Zwolniony 24 czerwca 1988. W sierpniu ponownie aresztowany i zwolniony 3 października 1988. W obronie występowało szereg środowisk opozycyjnych, m.in. Karta 77 i Václav Havel. Po procesie skazany w październiku 1988 na 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata i 80 tys. zł grzywny. W 1995 wyrok uchylono z inicjatywy posłów Koła Parlamentarnego PPS.
Jeden z uczestników XXV Kongresu PPS w październiku 1990, na którym połączono wszystkie grupy PPS. Na kongresie tym został wybrany na wiceprzewodniczącego Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. Na początku lat dziewięćdziesiątych wycofał się z działalności politycznej.
W 2012 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2023 Krzyżem Wolności i Solidarności.