Andreas Bemer
Biografia
Andreas Bemer urodził się ok. 1555 we Wrocławiu. Jego działalność w Lwowie zaczęła się od wpisu do lwowskiego cechu budowniczych w 1584, gdzie nadano mu przydomek Nierychły. Od 1584 do 1625 należał do grona starszych cechu; w 1592 uzyskał prawa mieszczańskie i został pełnoprawnym obywatelem Lwowa. Jego gwarantami byli Wojciech Kapinos i Jan Bloch, którzy potwierdzili metrykę i podali, że jest synem Mateusza i Anny Bemerów z Wrocławia.
W 1596 zamawiał alabaster z kamieniołomu Bydłowskiego w Czerniejowie, wynajmował tam plac, na którym rzeźbił. W 1619 razem z Wilhelmem Flegiem był rzeczoznawcą rozstrzygającym spór Olbrachta Ludzickiego z lwowskim budowniczym Jakubem Madlainą o prace wykonywane w Zbarażu. W 1621 zawarł umowę z wojewodą Mikołajem Kiszką o wybudowanie ołtarza w powiecie oszmiańskim. Jest autorem rzeźb znajdujących się w zbiorach lwowskich muzeów. Mieszkał w kamienicy przy ulicy Zarwańskiej 26 (ob. Starojewrejska). Pracował na zlecenie patrycjuszy, władz miejskich i bogatych rodzin lwowskich.
Rzeźba lwa przed ratuszem (Lew Lorencowicza) z 1591; kartusz z herbem miasta na murach miejskich (1608); wystrój rzeźbiarski kaplic Boimów (1609–1615); przebudowa na zamówienie burmistrza Marcina Kampianagotyckiej wieży ratusza, prace wykonywali Bernard Dickembosch, Dobromysł, Steszko i Dropokrust (1617–1619); wystrój rzeźbiarski kaplicy Kampianów (1619); udział w przebudowie kaplicy Szolc-Wolfowiczów; prawdopodobnie nadzorował budowę wieży w klasztorze Bernardynów oraz wykonał rzeźby mnichów zdobiących fasadę świątyni.